زمانی برای بودن با شما

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است .


مهدی اخوان ثالث(م - امید)

چه آرزوها که داشتم من و دیگر ندارم
 چها که می بینم و باور ندارم
 چها ،‌چها ، چها ، که می بینم و باور ندارم

حذر نجویم از هر چه مرا برسر اید
 گو در اید ، در اید
 که بگذر ندارد و من هم که بگذر ندارم

اگرچه باور ندارم که یاور ندارم
 چه آرزوها که داشتم من و دیگر ندارم

سپیده سر زد و من خوابم نبرده باز
 نه خوابم که سیر ستاره و مهتابم نبرده باز

چه آرزوها که داشتیم و دگر نداریم
 خبر نداریم
 خوشا کزین بستر دیگر ، سر بر نداریم

در این غم ، چون شمع ماتم
 عجب که از گریه آبم نبرده باز
 چها چها چها که می بینم و باور ندارم
 چه آرزوها که داشتم من و دیگر ندارم

مهدی اخوان ثالث
 

دوم مرداد ۱۳۷۸ ( شصت و چهارمین سالروز تولد بابای عزیز تر از جونم)
شما هم براش دعا کنید که  ۱۲۰ ساله بشه.

رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید ٬ عکس تنهایی خود را در اب ٬
اب در حوض نبود .
ماهیان میگفتند : هیچ تقصیر درختان نیست .
ظهر دم کرده تابستان بود
پسر روشن اب ٬ لب پاشویه نشست
و عقاب خورشید ٬ امد که او را به هوا برد که برد ...

به درک راه نبردیم به اکسیژن اب .
برق از پولک ما رفت که رفت
ولی ان نور درشت ٬
عکس ان میخک قرمز در اب
که اگر باد می امد دل او٬ پشت چین های تغافل میزد ٬
چشم ما بود
روزنی بود به اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ  خدا را دیدی٬ همت کن
و بگو ماهی ها ٬ حوضشان بی اب است .

باد میرفت به سر وقت چنار ٬
من به سر وقت خدا می رفتم .

سهراب سپهری

اری ٬  تو انکه دل طلبند انی  .

اما . . .

افسوس ٬ دیری ست  کان کبوتر خون الود ٬

جویای برج  گمشده  جادو ٬

پرواز کرده است  . . .

م . امید
تهران٬ ۱ مرداد ۱۳۳۶

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از كوي تو ليكن عقب سرنگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي

تو بمان و دگران واي بحال دگران

مي‌روم تا كه به صاحبنظري باز رسم

محرم ما نبود ديده‌ي كوته‌نظران

دلِ چون آينه‌ي اهل صفا مي‌شكنند

كه ز خود بي‌خبرند اين زخدا بي‌خبران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

كاين بود عاقبت كار جهان گذران

شهريارا غم آوارگي و در بدري

شورها در دلم انگيخته چون نوسفران



استاد شهریار

ما چون  دو دریچه روبروی هم ،

اگاه  ز هر بگو مگوی هم .

هر روز سلام و پرسش و خنده ،

هر روز قرار روز اینده .

عمر ایینه بهشت ، اما ... اه

بیش از شب و روز تیر و دی  کوتاه .

اکنون دل من شکسته و خسته ست ،

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست .

نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد ،

نفرین  به  سفر  که  هر  چه  کرد  او  کرد  ...

مهدی اخوان ثالث